Drobne kwiaty

Na szczytach rozgałęzień znajdują się drobne kwiaty, zwykle białe, zebrane w luźne wiechy. Istnieje również odmiana o większych kwiatach – Gypsophila elegans grandiflora maxima oraz odmiana niska – Gipsophila elegans muralis nana, o kwiatach małych, różowo- karminowych, nadająca się do uzupełniania nowo zakładanych rabat skalnych (później lepiej zastąpić ją trwałym gatunkiem tego rodzaju). Gipsówka kwitnie od czerwca do końca sierpnia. Najlepiej udaje się na glebach przepuszczalnych, nawet piaszczystych, o odczynie zasadowym. Wymaga intensywnego nasłonecznienia, nie należy więc sadzić jej pod drzewami ani od półrjocy. Nasiona tej rośliny wysiewa się wprost do gruntu w końcu marca i przez cały kwiecień. Na 1 m2 potrzeba około 1 g nasion. Jeżeli wysiewamy gipsówkę rzutowo, siewki trzeba przerwać tak, aby rośliny pozostały co 10-15 cm. Jeżeli natomiast siejemy rzędowo, rzędy wyznaczamy co 20-25 cm, w rzędzie zaś rośliny przerywamy, pozostawiając co 10 cm.

Podsypywanie pod rośliny

Sprzedawane są zwykle w sklepach z nasionami. Można je stosować w czasie wzrostu roślin również 3-4 razy w ciągu lata. Przy stosowaniu w stanie stałym do podsypywania pod rośliny, jednorazowo zużywa się około 1 kg mieszanki na 10 m2 rabaty czy zagonu. Sypiąc należy uważać, aby nawóz znajdował się nie bliżej niż 1-2 cm od łodyg roślin. Po rozsypaniu lekko przykrywamy nawóz ziemią za pomocą mo- tyczki.
Jeszcze lepiej stosować je w stanie płynnym; na 1 litr wody bierze się wówczas 3—4 gramy. Aby dostarczyć dostateczną ilość nawozów, na 10 m2 należałoby jednorazowo rozlać 200 litrów takiego roztworu.

Nawozy mineralne

Nawozy te, zwane czasem sztucznymi, nie mogą w zupełności zastąpić obornika i kompostu, ale doskonale nadają się do nawożenia pogłównego. Można je stosować albo w stanie stałym („na sypko”), albo w stanie płynnym – rozpuszczone w wodzie. Najważniejsze nawozy mineralne to nawozy azotowe (np. saletra, saletrzak, siarczan amonu), fosforowe (np. super- fosfat, supertomasyna) i potasowe (sól potasowa, siarczan potasu). Ponadto potrzebny jest roślinie wapń i mikroelementy, tzn. składniki, które pobiera w minimalnych ilościach. Jeżeli ktoś rozporządza poszczególnymi nawozami, może z nich sporządzić dobrą mieszankę składającą się np. z 1,5 części siarczanu amonu, 2 części superfosfatu, z 1 części 40-procentowej soli potasowej.

Nawóz azotowy

Przez środek stosu robimy wgłębienie, aby woda nie spływała na boki. Stos powinien być stale wilgotny (odpadki szybciej się wtedy rozłożą), toteż wylewamy na niego wodę, a w gospodarstwach wiejskich – również pomyje, a nawet gnojówkę. Aby przyspieszyć rozkład kompostu warto dodać do niego nawóz azotowy w ilości około kg na 1 m3 stosu. Na wiosnę, w lecie (2 razy) i na jesieni trzeba kompost przerobić, to znaczy przekopać tak, aby wierzchnie warstwy przerzucić na dół, a dolne na wierzch (w tym celu przy zakładaniu stosu pozostawiamy obok wolne miejsce o takiej samej powierzchni jak zajęte pod stos). Po roku kompost może się już nadawać do użytku. Dla mieszkańców miast jeszcze wygodniejsze jest przygotowanie kompostu z torfu i nawozów mineralnych. Na 50 kg torfu dajemy 20 kg gotowej mieszanki nawozów mineralnych (np. Plonu), mieszamy i rozkładamy warstwami, grubości 20 cm, polewając każdą warstwę wodą. Na 50 kg torfu należy zużyć 200 I wody.

Obornik

Nawóz ten wnosi się do gleby przede wszystkim przed siewem i sadzeniem, w jesieni, jednakże przy uprawie bylin wymagających dużej ilości składników pokarmowych stosowany jest także pod rosnące już rośliny. Do tego celu nadaje się tylko obornik dobrze przegniły. Taki nawóz można kupić u ogrodników-producentów, gdy usuwają go z wykorzystanych w danym roku inspektów. Jeżeli mamy świeży obornik, trzeba go przekompostować, tzn. ułożyć w stos warstwami, przesypując każdą warstwę ziemią. Stos przerabia się tak, jak niżej opisany kompost.
Przegniły obornik najlepiej rozłożyć wokół roślin w jesieni.  Ostatecznie możemy go rozłożyć wczesną wiosną i możliwie szybko wymieszać z ziemią.

Ile wody trzeba wlać pod dane rośliny

Jak już powiedziano – trudno jest ustalić, ile‘np. litrów wody trzeba wlać pod dane rośliny, jednak o sposobie podlewania możemy się zorientować z wymagań co do stanu wilgotności gleby. Jeżeli np. mówi się, że roślina wymaga umiarkowanie wilgotnego (inaczej – średnio wilgotnego) stanowiska, oznacza to, że podlewać należy wówczas, gdy tylko ziemia przeschnie na głębokość 1 cm (łatwo to zbadać dotykiem). Najlepiej, gdy gleba jest zawsze lekko wilgotna („świeża”), ale nie powinna się zlepiać. Takiego podlewania wymaga większość roślin ozdobnych. Środowiska suchego wymagają tylko niektóre rośliny skalne wystarczy je podlać, gdy ziemia przeschnie na 2-3 cm zaczyna się robić sypka, ale jeszcze raz podkreślam, że jest naprawdę niewiele roślin, którym bardziej szkodzi nadmiar wody niż jej brak, zwłaszcza gdy rosną na glebach przepuszczalnych.

Rośliny ozdobne pochodzą z różnych środowisk

Rośliny ozdobne pochodzą z różnych środowisk. Niektóre z nich zanim zostały wprowadzone do ogrodów i „oswojone”, rosły w wilgotnych lasach, inne na łąkach, stepach, jeszcze inne na suchych terenach pustynnych. Mimo przystosowania się do „cywilizacji” zachowały wiele ze swych naturalnych cech, a więc i wymagań. Zwłaszcza wśród bylin wyraźnie widać różnice – wystarczy przypomnieć astilbe i pierwiosnki, które giną już po chwilowym przesuszeniu oraz rojniki i gipsówki, które potrafią przetrwać długotrwałe susze i zadowala je byle deszczyk. Z tymi wymaganiami trzeba się liczyć nie tylko przy wyborze roślin i przy rozmieszczaniu ich w ogrodzie, ale także przy podlewaniu.

Ogród – jak go urządzić?

Urządzenie ogrodu, tak by spełniał on wszystkie stawiane przed nim wymagania. Najważniejszą rzeczą, jaką musimy wziąć pod uwagę przy wykonywaniu projektu ogrodu jest na pewno to, jakie ma on pełnić funkcje. Jasnym jest, że inaczej zaaranżujemy naszą działkę, kiedy ma ona pełnić rolę dekoracyjną, inaczej zaś, kiedy jego przeznaczeniem jest raczej warzywnik. Niezależnie jednak od tego, po co zakładamy nasz ogród, wszystkie gatunki roślin, jakie zostaną w nim zasiane i posadzone, muszą być idealnie dopasowane zarówno do siebie nawzajem, jak i do warunków, jakimi dysponujemy – chodzi tu zwłaszcza o rodzaj gleby, jej wilgotność oraz pogodę, która na danym obszarze dominujemy. Dopiero kiedy przeanalizujemy takie informacje, możemy zastanowić się nad tym, które z roślin będą czuły się dobrze i spośród nich wybrać gatunki, które według nas najlepiej będą wyglądały na naszej działce. Jako że wybór ten nie należy na pewno do najłatwiejszych, dobrze jest zasięgnąć w tym celu opinii projektanta ogrodów lub ogrodnika.

Ogród marzeń

Ogród marzeń każdy z nas doskonale zna i każdy z nas opisuje go zupełnie inaczej. Oczywiście nie braknie w nim upraw, które można kosztować jeśli tylko dojrzeją. Każdy widzi w nim setki pięknych kwiatów, których czasami nigdy w życiu nie widzieliśmy. Ogród marzeń każdy z nas ma inny i każdy z pewnością jeśli tylko miałby możliwość to swe marzenia zaczął by urzeczywistniać. Na pewno znajdzie się w takim ogrodzie piękna wisząca huśtawka, na której nasze pociechy mogły by się pobawić, a także mały plac zabaw z wielką drewnianą piaskownicą pośrodku. Poza tym z pewnością w takim ogrodzie nie zabraknie stołu i krzeseł bądź ławki na której można by było usiąść. Oczywiście każdy z nas wówczas może sobie spokojnie obserwować swoje pociechy i dbać o to by ich bezpieczeństwo nie było zagrożone. Ponadto w ciepłe popołudnia na pewno będziemy chcieli na takich ławeczkach odpocząć i zaczerpnąć świeżego powietrza. Każdy z nas więc doskonale zdaje sobie sprawę, ze taki ogród jest potrzebny każdemu z nas.

Uprawa truskawek

Truskawki to jeden z najsmaczniejszych owoców, rosnących w naszym klimacie. Są dosyć łatwe w uprawie, a mają niesamowicie wiele zastosowań w naszej kuchni. Najlepsza gleba pod truskawki to lekka gleba zasobna w próchnicę. Bardzo ważne jest, by nie sadzić truskawek w miejscu, w którym wcześniej rosły inne rośliny owocowe lub warzywne, takie jak: kapusta, ziemniaki, kalafiory lub maliny. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo, że w ziemi tej znajdują się szkodliwe zarodniki grzybów. Ziemię przed posadzeniem truskawek należy odpowiednio przygotować, wyplewić, jeśli jest konieczność można użyć chemiczne środki zwalczające chwasty, ale należy pamiętać, by nie sadzić krzaczków wcześniej niż po upływie 5 – 6 tygodni. Pielęgnacja truskawek ogranicza się to ręcznego usuwania chwastów, regularnego podlewania krzaczków oraz zwalczanie szkodników i czynników chorobotwórczych. Najgroźniejsze choroby tych owoców to przede wszystkim szara pleśń, ale też biała plamistość liści, skórzasta zgnilizna owoców oraz mączniak prawdziwy truskawki.

Rabaty i obwódki

Nadaje się przede wszystkim na rabaty i obwódki. Dużą zaletą tej rośliny jest niewybredność – dobrze rośnie na każdej glebie, byleby dość wilgotnej. Wymaga natomiast dużo słońca. Jeżeli uda nam się dostać rozsadę werbeny (jest jeszcze rzadko produkowana), można ją wysadzić do gruntu na początku maja, gdyż na chłody jest wytrzymała. Zwykle łatwiej jest jednak o nasiona, a więc wówczas można przygotować rozsadę w domu. Na wyprodukowanie 1000 sztuk rozsady trzeba wysiać około 5 gramów nasion. Ilość ta zmieści się w skrzynce o wymiarach 30 x 50 cm. Nasiona wysiewa się w połowie marca. Po miesiącu pikujemy siewki w rozstawie 4×5 cm, a w maju wysadzamy na rabaty co 15-25 cm, zależnie od wysokości.

WITUŁKA OGRODOWA

Werbenę – roślinę raczej zapomnianą – znowu zaczyna się spotykać w ogrodach. Ostatnio pojawiły się nowe odmiany, co wskazuje na zwiększone zainteresowanie hodowców i odbiorców. Odmiany wysokie (Verbena hybrida grandiflora) wyrastają do 40 cm i mają większe kwiaty, a odmiany karłowe (Verbena hybrida nana campada) osiągają wysokość 20 cm i odznaczają się zwartą budową. Kwiaty werbeny są raczej drobne, lecz zebrane w dość duże. gęste, główkowate kwiatostany. Barwy ich są ogromnie urozmaicone – nie brakuje żadnego koloru, są też kwiaty paskowane, kreskowane i z „oczkiem”. Werbena kwitnie długo – od lipca do późnej jesieni, a ponadto ładnie pachnie.

TYTOŃ OZDOBNY

Roślina ta zasługuje na odrobinę miejsca w ogrodzie że względu na przepiękny zapach, uważany za ładniejszy nawet od woni maciejki. Nie jest specjalnie dekoracyjna, choć dość okazała, ale zapach jej, po zachodzie słońca, wystarczy za wszystkie inne zalety. Tytoń ozdobny wyrasta do 120 cm i silnie się rozkrzewia. Liście ma dość duże, otoalne, nieco faliste, kwiaty mleczno- białe, o kształcie przypominającym trochę duże narcyzy, osadzone na długiej rurce i zebrane luźno po kilka na końcu łodygi. W dzień są zamknięte, otwierają się wieczorem i pozostają otwarte przez całą noc. Roślina ta kwitnie od lipca do września włącznie. W ogrodzie najlepiej posadzić ozdobny tytoń w grupie (3-5 sztuk) na trawniku lub wkomponować w rabatę bylinową. Tytoń lubi żyzną, próchniczną i przepuszczalną glebę.

Salvia splendens

Szałwia wymaga żyznej gleby, będącej od dawna w uprawie oraz wilgotnej. Lubi też dużo słońca, choć kwitnie i w lekkim półcieniu. Fakt, że na kwietnikach miejskich sadzona jest w warunkach często różnych od wymaganych i nie podlewana, nie powinien być traktowany jako dowód, że jest niewybredna, gdyż rośnie tam kiepsko i nie wykazuje nawet w połowie swych możliwości. Rozsady szałwii nie warto produkować samemu, gdyż łatwo ją nabyć w każdym większym mieście. Do gruntu wysadza,się ją po 20 maja, przymrozki są bowiem dla niej bardzo szkodliwe. Sadzić należy w rozstawie 20 *20 cm. Gdy tylko się przyjmie, trzeba uszczknąć końce pędów, aby rośliny silnie się rozkrzewiły. Pielęgnowanie polega przede wszystkim na obfitym podlewaniu i wycinaniu przekwitłych kwiatostanów, które szpecą rośliny.

SZAŁWIA BŁYSZCZĄCA

Szałwia jest na ogół znana z kwietników miejskich, gdzie ją często sadzą ze względu na wyjątkowo intensywną, szkar- łatnoczerwoną barwę i długi okres kwitnienia – do silnych przymrozków. Przeciętna wysokość tej rośliny to 30-40 cm. Kwiaty zebrane są w regularne, raczej wąskie kłosy, kwitną długo i nieprzerwanie od końca czerwca do października. Szałwia nadaje się wyłącznie na duże kwietniki i rabaty, gdzie lepiej stosować ją bez towarzystwa innych roślin, gdyż wszystkie przytłoczy swym jaskrawym kolorem. Można ewentualnie otoczyć ją obwódką z białej smagliczki albo ciemnoszafirowej lobelii. Ze względu na dość „krzykliwy” efekt nie harmonizuje idealnie z kameralnymi wnętrzami małych ogródków i lepiej stosować ją tam z umiarem.

Petunia hybrida

Petunia kwitnie obficie i długo – od czerwca do października. Jak już wspomniano, jest niewybredna; wystarcza jej przeciętna ziemia ogrodowa, średnio wilgotna. Dobrze rośnie i kwitnie na słońcu, ale nie gorzej w miejscach półcienistych. Jeżeli chcemy posadzić oetunie na kwietniku, to można jego powierzchnię ukształtować tak, aby był lekko wypukły. Roślina ta nadaje się też do sadzenia w dekoracyjnych pojemnikach — np. wazach i misach, stosowanych czasem w nowocześnie wyposażonych ogródkach. Na kwietniki lepiej wybierać rośliny o sztywnych pędach, do pojemników zwisające. Rozmnażanie petunii w warunkach amatorskich jest c/ość kłopotliwe i rzadko daje dobre wyniki, toteż najwygodniej kupić gotową rozsadę, którą produkuje prawie każdy zakład ogrodniczy. Do gruntu wysadza się ją od połowy maja do czerwca, co 15-20 cm. Przy sadzeniu trzeba uważać, aby rozsady nie umieszczać głębiej niż rosła w inspekcie. Petunie wytrzymują nawet parodniową suszę, lepiej jednak nie wymagać za wiele i regularnie je podlewać, uważając, aby nie zalewać kwiatów i liści. W ciągu lata 2-3 razy można je zasilić mieszanką nawozów mineralnych